Papirus 112

Wstęp

Papirus 112, znany również pod oznaczeniem {displaystyle {mathfrak {P}}^{112}}, to cenny grecki rękopis Nowego Testamentu, który został spisany na papirusie w formie kodeksu. Paleograficznie datowany na V wiek, zawiera fragmenty Dziejów Apostolskich. Papirus ten ma kluczowe znaczenie dla badań nad wczesnym chrześcijaństwem i tekstem Nowego Testamentu, a jego unikalne cechy przyciągają uwagę badaczy i miłośników historii biblijnej.

Opis rękopisu

Papirus 112 zachował się jedynie w postaci fragmentu jednej karty, na której znajdują się fragmenty z Dziejów Apostolskich, konkretnie z rozdziałów 26 (wersety 31-32) oraz 27 (wersety 6-7). To ograniczone zachowanie nie umniejsza jednak jego wartości jako źródła informacji o wczesnym tekście Nowego Testamentu. Fragment ten jest interesujący nie tylko ze względu na swój wiek, ale także przez unikatowy wariant tekstowy, który występuje w Dz 27,7.

Historia odkrycia i klasyfikacja

Papirus 112 został odnaleziony w Oksyrynchos, starożytnym mieście Egiptu znanym z licznych odkryć papirusowych. Na liście rękopisów znalezionych w tym miejscu znajduje się pod pozycją 4496. Rękopis został sklasyfikowany przez Instytut Nowego Testamentu w Münster (INTF) jako jeden z greckich rękopisów Nowego Testamentu i otrzymał numer 112. Jego tekst został opublikowany przez W. E. H. Cockle w 1999 roku, co przyczyniło się do zwiększenia jego dostępności dla badaczy.

Paleografia i datowanie

Paleografia, czyli nauka o badaniu pisma ręcznego, pozwoliła na datowanie Papirusa 112 na V wiek naszej ery. To okres, w którym nastąpił rozwój i standaryzacja tekstów biblijnych, co czyni ten rękopis istotnym dla badań nad ewolucją tekstu Nowego Testamentu. W kontekście innych rękopisów tego okresu, Papirus 112 dostarcza cennych informacji o praktykach pisarskich oraz o tym, jak teksty biblijne były kopiowane i przekazywane.

Znaczenie tekstowe

Fragmenty Dziejów Apostolskich zawarte w Papirusie 112 stanowią ważny element dla krytyki tekstualnej Nowego Testamentu. Unikatowy wariant w Dz 27,7 jest szczególnie interesujący, ponieważ może rzucić nowe światło na interpretację tego fragmentu oraz na historię przekazu biblijnego. Krytyczne wydania Nowego Testamentu, takie jak NA27 oraz UBS4, cytują ten rękopis, co świadczy o jego znaczeniu w analizach tekstowych.

Przechowywanie i dostępność

Obecnie Papirus 112 jest przechowywany w Ashmolean Museum w Oksfordzie, w Papyrology Rooms pod numerem P. Oxy. 4496. Dzięki temu muzeum oraz różnym inicjatywom digitalizacyjnym, jak „POxy: Oxyrhynchus Online”, badacze mają dostęp do obrazów i informacji dotyczących tego cennego rękopisu. Przechowywanie go w renomowanej instytucji zapewnia również ochronę i konserwację materiału historycznego.

Zakończenie

Papirus 112 to niezwykle ważny artefakt dla badań nad Nowym Testamentem i historią chrześcijaństwa. Jego unikalne cechy tekstowe oraz datowanie na V wiek czynią go cennym źródłem wiedzy o wczesnych praktykach kopistycznych oraz ewolucji tekstów biblijnych. Dzięki odkryciom dokonanym w Oksyrynchos i dalszym badaniom nad tym rękopisem, możemy lepiej zrozumieć kontekst historyczny oraz kulturowy czasów, w których powstały pierwsze chrześcijańskie pisma. Z perspektywy naukowej Papirus 112 stanowi nie tylko przedmiot badań paleograficznych czy filologicznych, ale także element szerszej układanki dotyczącej rozwoju tradycji biblijnej.

Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).